Van Solo naar Symfonie: een congres dat onze kijk op partnerships veranderde

Vorige week bezocht ik het VvAA-congres Van Solo naar Symfonie in Zwolle. Ik ging erheen om inspiratie op te doen over samenwerken in de zorg. Ik kwam terug met een inzicht dat onze manier van partnershipmanagement waarschijnlijk gaat veranderen.

Het congres stond in het teken van samenwerking. Hoe krijg je mensen en organisaties zo ver dat ze niet ieder hun eigen partij spelen, maar samen een symfonie vormen? Daarbij werd onder meer gekeken naar de lessen die we kunnen leren van een orkest en de rol van de dirigent. Interessant, maar de grootste eyeopener voor mij kwam uit een andere presentatie.

Multidisciplinair is niet genoeg

Miriam Boer vertelde over generatieverschillen. Geen verhaal waarin generaties in hokjes werden gestopt, maar een genuanceerde uitleg dat iedere generatie eigen kwaliteiten, drijfveren en valkuilen kent. Niet alles is wetenschappelijk bewezen, maar er zijn wel degelijk patronen die herkenbaar zijn in de praktijk.

Terwijl ik luisterde, realiseerde ik me dat wij in partnershipmanagement misschien iets over het hoofd zien.

Bij het ontwerpen van een partnership adviseren wij vrijwel altijd om een multidisciplinair team samen te stellen. Logisch, want verschillende disciplines brengen verschillende perspectieven in. Zo voorkom je dat belangrijke belangen of invalshoeken worden vergeten.

Maar waarom kijken we eigenlijk alleen naar disciplines?

Waarom niet ook naar generaties?

Een partnership ontwerpen voor iedereen

Een partnership wordt uiteindelijk uitgevoerd door mensen. En die mensen kijken, communiceren, beslissen en beoordelen niet allemaal op dezelfde manier.

Stel dat een ontwerpteam uitsluitend bestaat uit professionals uit generatie X. Dan is de kans groot dat bepaalde keuzes heel logisch lijken voor dat team, terwijl collega’s uit generatie Z daar heel anders naar kijken. Niet omdat één van beide gelijk heeft, maar omdat verwachtingen over bijvoorbeeld hiërarchie, autonomie, risico’s of communicatie verschillen.

Hetzelfde geldt natuurlijk andersom.

Juist de ‘zachte kant’ van samenwerken – vertrouwen, besluitvorming, eigenaarschap en onderlinge communicatie – wordt sterk beïnvloed door de manier waarop mensen naar samenwerking kijken. En daarin spelen generatieverschillen vaak een grotere rol dan we beseffen.

Een nieuw perspectief op partnershipmanagement

Natuurlijk wist ik al dat generatieverschillen bestaan. Maar pas tijdens dit congres realiseerde ik me welke waarde die verschillen kunnen hebben bij het ontwerpen én besturen van partnerships.

Misschien moeten we niet alleen streven naar multidisciplinaire ontwerpteams, maar ook naar multigenerationele teams. Teams waarin verschillende generaties vanaf het begin meedenken over de inrichting van een samenwerking. Daarmee vergroot je de kans dat een partnership niet alleen inhoudelijk sterk is, maar ook aansluit bij de mensen die er uiteindelijk mee gaan werken.

Dat is voor mij misschien wel de belangrijkste les van deze dag.

Ook wij blijven leren

Bij AlliantiePartners geloven we dat een goede adviseur nooit uitgeleerd is. Iedere samenwerking is anders en ieder nieuw inzicht helpt ons om onze aanpak verder te verbeteren.

Daarom gaan we ons de komende periode verder verdiepen in de invloed van generatieverschillen op partnerships. Niet omdat het een nieuwe managementhype is, maar omdat we denken dat het daadwerkelijk kan bijdragen aan betere, duurzamere en meer gedragen samenwerkingen.

Hoe we dit precies gaan verwerken in onze aanpak, gaan we de komende tijd ontdekken. Eén ding weten we inmiddels wel: als je organisaties écht wilt laten samenwerken, is een multidisciplinair team misschien niet meer voldoende. Een multigenerationeel team hoort daar wat ons betreft ook bij.

Dank aan de VvAA voor het organiseren van een inspirerend congres en aan Miriam Boer voor het delen van haar inzichten. Soms is één nieuwe gedachte genoeg om anders naar je eigen vak te kijken.